Het mooie van een wonder is, dat het niet feitelijk waar hoeft te zijn. Het hoeft niet te kloppen. Of misschien wordt het wonder wel groter naarmate het minder klopt. Een niet te verklaren bijzonderheid spreekt meer tot de verbeelding dan een uitpluisbare vergissing.

In Aalst, België, is een hostie spontaan gaan bloeden. Althans, dat zegt de priester die de hostie in casu onder zijn beheer heeft. Dat lijkt me bijzonder. Niet alleen dat het bloeden spontaan begint, maar sowieso lijkt me een hostie die bloedt iets niet-alledaags. Een voor de hand liggende reactie, ook van mij als post-modern kind van de Verlichting, is dan dat ik me afvraag waar dat bloed dan vandaan komt…   Lees verder

Toen mijn vader een aantal jaren geleden aan iemand in een Engelse pub de vraag stelde: “What are you drinking?”, was het antwoord “lovely, a pint of Guiness please!”. Mijn vader had zich niet
gerealiseerd dat hij met het op die manier stellen van deze vraag iemand eigenlijk een drankje aanbood. Het is eenvoorbeeld waarin de Engelse woorden die hij gebruikte grammaticaal correct waren, maar contextueel een andere betekenis kregen.

Bij het vertalen van teksten komt de vraag om de hoek in hoeverre je rekening moet houden met je lezer.
Lees verder

Tussen de voorkerk en de kerkzaal hangt een tochtgordijn. De zware stof ruikt muf. Mijn vader houdt het gordijn opzij, zodat ik erdoor kan. Ik betreed het Heilige der Heiligen, dat wat verborgen ligt en geheimen in zich draagt. Ik sta als vijfjarig jongetje samen met mijn vader in de Hervormde kerk van Oldeboorn. Het gewelf doet me denken aan de kathedralen in Frankrijk die we tijdens onze vakanties bezochten. Onmetelijke hoogtes voor een klein ventje. In het halfdonker is de mystiek voelbaar, maar niet te bepalen. Ik ben onder de indruk. De Ene kende mij al, maar ik Hem nog niet. Lees verder

Ik heb een redelijke mate van verstand, kan (meestal) behoorlijk nadenken en ben kritisch. Ik ben ver onder de 70. Ik ben niet erg volgzaam. Misschien ben ik zelfs recalcitrant te noemen. Ja, ik ben eigenlijk best wel eigenzinnig.

Ondanks die eigenschappen noem ik mezelf christen. Of misschien is het andersom: als christen kan ik niet anders dan eigenzinnig zijn. In die traditie ben ik opgegroeid. Die traditie is deel van me geworden. Dat probeer ik in dit interview uit te leggen.

Passen die kenmerken niet bij een keuze voor een theologische opleiding?  “Jij gelooft toch niet in God of zo, Jelle?” – het lijkt soms alsof je van een andere planeet komt als je van mijn generatie bent en nog weet dat Jezus Christus naast een uiting van frustratie ook nog iets met religie te maken heeft. En ja: de kerk is ook op zondag open.