verhalen over geloof
Ik had een droom. Nu hoef ik mijn dromen niet altijd te delen met Jan en Alleman, maar in dit geval maak ik een uitzondering. Er kwamen nogal wat mensen in voor. Ik geloof dat de droom speelde in januari 2021. Ik weet niet of dromen iets te zeggen hebben, maar in ieder geval geven ze een inkijkje in een anders verborgen gedachtewereld:
Wietske heeft deze week ontbijtdienst. Ze heeft het brood, beleg en fruit gisteravond al klaargezet op de grote ontbijttafel. Het ontbijt in
Gisteren in Trouw: vier portretten van kinderen met een niet-christelijke achtergrond over het vieren van Kerst. “Mijn vader gelooft niet in het verhaal van kerst, maar het is gewoon een leuk feest”, zegt een van hen.
Kerst 1976. Ik ben een kereltje van een jaar of vier dat bezig is met de voorbereidingen voor het kerstspel op de kleuterschool. Ik geloof in het verhaal. Of eigenlijk de verhalen, die als een collage samengebracht zijn en waarin Jozef, Maria, de wijzen, de ezel, de ster, de stal, de herberg, de engelen, het stro en Jezus allemaal samenkomen. Als kleuter hoef je niet meer te snappen dan het verhaal. Dat is de eerste laag en die is genoeg. Ik geloofde in dat verhaal.
Mijn vader was vroeger dominee. Ik had weleens gehoord van mensen die een roeping in hun leven hadden, en ik vroeg me als kind soms af of mijn vader dat dan ook had meegemaakt. Als een stem in de nacht, een sacraal moment waarop je van boven een stem hoort die vertelt wat je pad zou moeten zijn. Dat leek me tamelijk geheimzinnig en ook een beetje eng.
In 2013 riep de Wereldraad van Kerken bij haar samenkomst op tot een wereldwijde Pelgrimage van Gerechtigheid en Vrede. Zo’n oproep klinkt misschien als actieplan – nu gaan we de wereld redden! – maar dat is het niet. Het is niet een pelgrimage naar, maar een pelgrimage van gerechtigheid en vrede. Door zelf de dingen te doen die bijdragen aan gerechtigheid en vrede, ben je bezig met die tocht naar een andere werkelijkheid.
Als doopsgezinden hebben we drie jaarthema’s die aansluiten bij deze oproep van de Wereldraad van Kerken. Deze week sprak ik met een groep oudere mensen over het jaarthema “Geroepen om te leven”. We kwamen erachter dat het woord roeping een lastig te vangen begrip is. Een pelgrimage is voor doopsgezinden wat minder vanzelfsprekend dat voor bijvoorbeeld katholieken of moslims; Lourdes en Mekka staan niet zo snel op ons ticket. Wel kunnen we ons eigen leven zien als een pelgrimage met verschillende etappes.
Alles verandert. Altijd. Als dat niet zo was, zou alles dood zijn.
Ik probeer verandering te zien als groei. Iedere hap lucht die ik
neem, verandert mijn lichaam. Iedere seconde raak in cellen kwijt en vernieuwd mijn lichaam zich. Ieder moment dat ik denk aan nu, is dat moment er al niet meer en zal ook nooit meer terugkomen. Dat kan een angstige gedachte zijn. Waar leidt alles toe? In Prediker 1, in het oude testament van de Bijbel, las ik
lucht en leegte, alles is leegte.
Welk voordeel heeft de mens van alles wat hij heeft verworven,
al zijn moeizaam gezwoeg onder de zon?
Generaties gaan, generaties komen,
maar de aarde blijft altijd bestaan. Lees verder
Je staat met een biertje in je hand op een feestje. Je probeert een praatje te maken met een aantal buren van de jarige, maar vreemd genoeg wordt de vraag naar wie ze zijn beantwoord met wat ze zijn. Of welke rol ze hebben. Account manager, operationeel beheerder, verantwoordelijk voor 85 miljoen euro, hoofd facilitaire zaken met 80 man personeel. Het is eenvoudiger te praten over je rol dan over je ziel. Het is makkelijker te praten over je beroep, dan over je passie, helemaal als je geslaagd bent – wat dat ook mag betekenen.
Ze voelde zich al een tijd niet goed. Somber, pessimistisch en soms eenzaam. Een jonge vrouw die het leven soms nauwelijks aan kan. Velen baden voor haar en vroegen God om haar bij te staan. Onlangs vond ze een baan, zag wat licht aan het einde van de tunnel en zag het leven weer een beetje zitten. Een mens die zichzelf terugvindt. Prachtig. Het bidden was niet voor niets geweest, volgens 
sommigen.
De bejaardensoos heeft zaterdag haar jaarlijkse uitje. Een rondvaart met aansluitend een diner. De voorzitter gaat in gebed en vraagt of het mooie weer maar aan mag houden, in ieder geval tot het reisje aanstaande zaterdag. Dat vaart ook wel zo prettig, met een zonnetje erbij.
Hij heeft er geen weet van dat drie kilometer verderop Jacob Steensma, akkerbouwer, ook aan het bidden is. “God, laat het toch eindelijk gaan regenen!”. De aardappeloogst dreigt te mislukken door de aanhoudende droogte.
Met zijn tienen waren we. Samen gekomen om voorzichtig aan elkaar te snuffelen, om een glimp op te vangen van elkaars toekomstdromen. Een prenatale woongroep wiens geboorte nog ver genoeg in de toekomst ligt om tijd te hebben om aan elkaar te wennen.
Twintig jaar geleden woonden we in Amsterdam. Ik zat op het balkon en keek uit op de appartementen aan de overzijde van de binnentuin. Vier hoog, 30 breed, dan zijn 120 huizen. Met 120 wasmachines, met 120 koelkasten, met 120 CV ketels. En minstens 120 verhalen waar de andere 119 niets van weten. Zoals onze buurman, die een paar weken eerder weduwnaar was geworden. Zijn vrouw was overleden, aan de andere kant van onze slaapkamermuur. Ik wist van niets. Waarom doen we niet meer dingen samen? Lees verder
Congruent zijn, dat valt lang niet altijd mee. Hoe breng je dat wat je vindt in overeenstemming met dat wat je doet? Op het eerste gezicht zou ik zeggen dat ik dat meestal wel doe. Maar als ik verder
naar mezelf kijk…dan zie ik dat uitzonderingen voor mezelf vaak heel goed verdedigbaar lijken. Een voorbeeld:
Ik ben begaan met het milieu. Toen ik voor het eerst het boek De grenzen aan de groei van de club van Rome las, was het mij volstrekt duidelijk dat het zo niet langer kon. Ik studeerde politicologie aan de UvA, woonde op een klein kamertje, had uitgesproken standpunten en duidelijke meningen over de mensen die de wereld al dat vreselijks aandeden. Die stellingname was toen makkelijk; ik had immers ook geen middelen of mogelijkheden om grootschalig bij te dragen aan zwaar milieuvervuilende activiteiten. Een comfortabele positie om zeer uitgesproken over anderen te zijn.
Our 7-year old daughter is sitting in front of our tent, humming a song. The atmosphere we drunk in at Taizé has stayed with her. We spent a week in Olinda, the domain for families in Taizé. I am not sure exactly what it is that’s touched her, but I think it has something to do with peace and quiet, even in the life of a seven year old. A break. Silence.
Lees verder
Kinderen van Moeder Aarde. De titel van een boek, geschreven door Thea Beckman. Op Facebook zag ik net een post van Janneke, die vandaag al haar boekenbonnen had uitgegeven om haar eigen exemplaar van deze trilogie te bemachtigen. Dit verhaal mag eigenlijk in niemands boekenkast missen.
Ik moet een jaar of twaalf geweest zijn toen ik datzelfde boek voor mijn verjaardag kreeg. Het is een futuristisch verhaal dat speelt in Groenland, dat Thule genoemd wordt. De Thuleense maatschappij is gebouwd op de pijlers van gelijkwaardigheid, vrede, zorg voor de Aarde en respect voor leven. De manier van leven van de Thulenen wordt beschreven in schril contrast met de Badense kolonisten, die op zoek zijn naar macht, individuele rijkdom en aanzien.
© 2026 Jelle Waringa
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑
Recente reacties